Piadina Romagnola

Piadina Romagnola to cienki, niekwaszony placek pieczony na płycie i zawinięty wokół nadzienia z sera lub wędliny. Je się ją w San Marino i w Romanii, regionie na północy Włoch, i w obu miejscach jest codziennym jedzeniem. Ciasto jest proste, więc pieczywo szybko się przygotowuje i piecze, a to, co zmienia się w kolejnych piadinach, to nadzienie.

Czym to naprawdę jest

Mąkę, wodę, sól i sodę oczyszczoną zagniata się ze smalcem w miękkie ciasto, rozwałkowuje cienko i piecze na gorącej płaskiej płycie, aż jest jasne z brązowymi plamkami po obu stronach. Bez drożdży placek pozostaje płaski i delikatny, a nie rośnie. Tradycyjnym tłuszczem jest smalec, więc klasyczne pieczywo nie jest wegetariańskie, choć w niektórych kuchniach używa się dziś oleju.

Samo pieczywo jest proste, a nadzienie czyni z tego potrawę. Najczęstsze wybory to miękki ser, np. squacquerone, świeży ser z Romanii, często z rukolą, albo wędlina, np. prosciutto lub salami.

Jak się to podaje

• Gorąca, prosto z płyty, złożona lub zwinięta wokół nadzienia, gdy pieczywo jest jeszcze miękkie.
• Pocięta na połówki lub ćwiartki albo zjadana w całości, prosto z ręki.
• Nadziewana według życzenia gościa i jedzona bez sztućców.

Jak to zapisać w karcie

• Nazwij nadzienie wprost, np. „piadina z squacquerone i rukolą“ albo „piadina z suszoną wieprzowiną“, bo to nadzienie wybiera gość.
• Oznacz pszenicę w cieście. Dodaj mleko, gdy w nadzieniu jest ser, a każdy inny alergen w nadzieniu oznacz osobno.
• Napisz, że ciasto zrobiono ze smalcem, a wędlina to wieprzowina, aby goście, którzy unikają wieprzowiny lub tłuszczu zwierzęcego, mogli zapytać przed zamówieniem.
• Podaj, czy ciasto zrobiono ze smalcem czy z olejem, bo przepisy się różnią.