Pizza marinara

Pizza marinara to pizza neapolitańska z pomidorem, czosnkiem, oregano i oliwą z oliwek, bez sera. Jej nazwa pochodzi od sposobu gotowania marynarzy, „alla marinara”, choć pochodzenie tej nazwy nie jest jednoznaczne.

Czym to naprawdę jest

Podstawą jest cienkie, wyrośnięte ciasto pszenne, rozciągane ręcznie i pieczone w bardzo wysokiej temperaturze, tradycyjnie w piecu opalanym drewnem. Na wierzch trafia cienka warstwa rozgniecionych lub przetartych pomidorów, doprawionych czosnkiem, suszonym oregano i odrobiną oliwy extra vergine, dodawanych przed pieczeniem. Soli używa się oszczędnie. W przeciwieństwie do margherity nie zawiera mozzarelli, dlatego bywa nazywana neapolitańską pizzą bez sera.

Jej podobieństwa to margherita, z dodatkiem świeżej mozzarelli i bazylii, oraz liczne pizze na bazie pomidorów sprzedawane poza Włochami jako „marinara”, które często mają ser. W klasycznej wersji neapolitańskiej marinara nie ma ani sera, ani bazylii. Smak nadają czosnek i oregano.

Jak się to podaje

• Podawana cała, na talerzu, jedzona nożem i widelcem albo złożona na pół i jedzona ręką, jak to zwykle bywa z pizzą neapolitańską.
• Podawana prosto z pieca, gdy brzegi ciasta są jeszcze chrupiące, a środek miękki.
• Zazwyczaj jedzona samodzielnie jako danie główne, często jako prosty posiłek w pizzerii.
• Zwykle nie podaje się jej przy stole z dodatkowym serem ani sosem.

Jak to zapisać w karcie

• Zapisz jako „Pizza marinara” i wymień składniki: pomidor, czosnek, oregano, oliwa extra vergine.
• Zaznacz, że nie zawiera sera, aby goście nie spodziewali się mozzarelli.
• Oznacz PSZENICĘ, pochodzącą z ciasta, w informacjach o alergenach.
• Jeśli ciasto przygotowywane jest na zakwasie lub z długą fermentacją, albo jeśli zamiast suszonego używa się świeżego oregano, zaznacz to jako wariant.