Humitas

Een humita is vers zoet maïsdeeg, zoet of hartig, verpakt in maïsbladeren en gestoomd. Het is een Andes-gerecht dat Ecuador deelt met Peru, Bolivia en Argentinië, en elk land en elke kok geeft het recept een iets andere vorm.

Het deeg wordt gemaakt van vers maïs in plaats van gedroogd maïsmeel, wat het een zachte, vochtige textuur geeft. Ecuadoraanse koks maken het ofwel zoet, met suiker, ofwel hartig, met kaas, en het blad houdt de vulling vochtig tijdens het stomen. Omdat het gerecht in meerdere landen voorkomt, dekt de naam recepten die van keuken tot keuken verschillen.

Wat het werkelijk is

Vers zoet maïs wordt geraspt of gemalen tot een zacht deeg en vervolgens gemengd met boter, suiker of kaas, en meestal melk om het los te maken. Een schep wordt op een maïsblad uitgestreken, tot een net pakketje gevouwen en dichtgebonden en daarna gestoomd tot het deeg stevig wordt. Het blad is een verpakking en wordt niet gegeten; het wordt opengevouwen en het zachte maïs binnenin wordt eraf gegeten. Zoete humitas en humitas met kaas worden van hetzelfde deeg gemaakt, en de verhouding van suiker en kaas verschilt per keuken.

Hoe het wordt geserveerd

• Warm, direct uit de stoompan, met het blad aan tafel opengevouwen.
• Zoet of hartig, afhankelijk van het recept, en vaak ontbeten of als snack gegeten.
• Gegeten met een lepel of met de hand, met het blad opzij gelegd en niet gegeten.

Hoe je het op de kaart zet

• Benoem de vulling duidelijk: zoete maïshumita met suiker, of maïshumita met kaas. Vermeld zoete en kaasversies als aparte items als je beide verkoopt.
• Markeer melk. Boter, melk en kaas zitten allemaal in het klassieke recept, dus vermeld melk als allergeen bij elke humita.
• Noem de kaas als je er een gebruikt, zodat gasten kunnen beoordelen of die bij hen past.
• Vermeld dat het blad een verpakking is die voor het eten wordt verwijderd, zodat gasten niet verwachten het te eten.
• Vermeld dat het gerecht gestoomd is, zodat de textuur zacht is en niet knapperig.