Farinata

Farinata to cienki, niekwaszony placek z mąki z ciecierzycy, wody, oliwy z oliwek i soli, pieczony w bardzo gorącym piekarniku, aż jego powierzchnia pokryje się brązowymi plamami. To jedzenie uliczne i wypiek z włoskiej Riwiery, zwłaszcza z Genui i Ligurii.

Czym to naprawdę jest

Farinata powstaje z mąki z ciecierzycy (farina di ceci) zmieszanej z wodą, oliwą z oliwek i solą. Ciasto odstawia się, by mąka dobrze nasiąkła. Następnie wylewa się je na dużą okrągłą miedzianą lub żeliwną blachę, natłuszcza i piecze w piecu opalanym drewnem lub bardzo gorącym piekarniku, aż wierzch zetnie się i pokryje się pęcherzykami o brązowym zabarwieniu. Podaje się ją pokrojoną w klinki lub kwadraty, gorącą, często z dodatkiem czarnego pieprzu.

Farinatę często myli się z socca z Nicei, którą przygotowuje się z tego samego ciasta z ciecierzycy i podobną metodą, oraz z ceciną z Livorno, również wykonywaną z ciecierzycy i oliwy. Farinatę wyróżnia grubość, zwykle kilka milimetrów, oraz miejsce pochodzenia w Ligurii. Pochodzenie nazwy i twierdzenie o rzymskich korzeniach dania nie są jednoznacznie potwierdzone.

Jak się to podaje

• Pokrojona w klinki lub kwadraty i podawana gorąca, prosto z pieca
• Jedzona na ulicy lub w piekarni, często zawinięta w papier
• Doprawiana przy stole świeżo mielonym czarnym pieprzem
• Czasem jedzona w kawałku focaccii jako kanapka, lokalny zwyczaj w Genui

Jak to zapisać w karcie

• Nazwij danie jako Farinata di ceci i podaj, że przygotowano je z mąki z ciecierzycy, wody i oliwy z oliwek
• Zaznacz, że w klasycznym przepisie danie nie zawiera składników zawierających gluten, ale kuchnia może korzystać ze sprzętu wspólnego z produktami glutenowymi
• Określ, czy danie podawane jest w wersji prostej, czy z dodatkiem czarnego pieprzu, rozmarynu lub cebuli
• Podaj, czy klinki są serwowane gorące, prosto z pieca, czy studzone