Mie goreng

Mie goreng to indonezyjskie danie z żółtego makaronu pszennego smażonego z szalotką, czosnkiem, słodkim sosem sojowym i jajkiem. Jest jednym z najpopularniejszych dań makaronowych w Indonezji, sprzedawanym z ulicznych wózków, a także przygotowywanym w domach i podawanym w restauracjach.

Czym to naprawdę jest

Nazwa oznacza po indonezyjsku „smażony makaron”. Bazą jest żółty makaron pszenny, często krótko gotowany lub moczony przed smażeniem. Smaży się go na niewielkiej ilości oleju z szalotką, czosnkiem, chili i słodkim sosem sojowym (kecap manis), który nadaje daniu ciemny kolor i słodki, karmelowy smak. Jajko jest rozbełtywane na patelni albo smażone osobno i wmieszane w makaron. Typowe dodatki to kapusta, marchew, dymka oraz czasem kurczak, wołowina lub krewetki, a na wierzchu smażona szalotka lub krakersy.

Mie goreng jest blisko spokrewnione z bakmi goreng, czyli stylem chińsko-indonezyjskim, który często przygotowuje się z większą ilością mięsa i owoców morza. Mie goreng jest zazwyczaj prostszą, bardziej warzywną wersją. Różni się od malezyjskiego mee goreng, zwykle ostrzejszego, oraz od singapurskich smażonych makaronów z sosem doprawionym curry.

Jak się to podaje

• Podawany na gorąco na talerzu, często z jajkiem sadzonym na wierzchu lub z krewetkowymi krakersami (krupuk) z boku.
• Zwykle towarzyszą mu pokrojone ogórek, pomidor i smażona szalotka.
• Jedzony jako główne danie lub szybka przekąska, często z dodatkowym sosem chili (sambal) na boku.
• Czasem sprzedawany na wynos w papierowych opakowaniach z ulicznych straganów.

Jak to zapisać w karcie

• Nazwij makaron i główne białko, na przykład „Mie goreng z kurczakiem i jajkiem” albo „Mie goreng z owocami morza”.
• Podaj, że danie zawiera JAJKA i PSZENICĘ, a także SOJĘ, jeśli używa się sosu sojowego, co jest standardem.
• Zaznacz poziom ostrości i to, czy sambal lub chili podawane są osobno.
• Oznacz jako wegetariańskie, jeśli nie zawiera mięsa, ryb ani pasty krewetkowej, ponieważ wersje się różnią.