میگورنگ

میگورنگ یک غذای اندونزیایی از رشته‌فرنگی گندمی زرد است که با پیاز شالوت، سیر، سس سویای شیرین و تخم‌مرغ سرخ می‌شود. این یکی از رایج‌ترین غذاهای رشته‌ای در اندونزی است و هم در دستفروشی‌های خیابانی و هم در خانه‌ها و رستوران‌ها عرضه می‌شود.

واقعاً چیست

نام این غذا در زبان اندونزیایی به معنای «نودل سرخ‌شده» است. پایهٔ آن رشته‌فرنگی گندمی زرد است که اغلب پیش از سرخ کردن مدت کوتاهی جوشانده یا خیس داده می‌شود. آن را با مقدار کمی روغن همراه با پیاز شالوت، سیر، فلفل قرمز و سس سویای شیرین (kecap manis) در تابه می‌ریزند؛ همین سس به غذا رنگ تیره و طعم شیرین و کاراملی می‌دهد. تخم‌مرغ یا در وک هم‌زده می‌شود یا جداگانه سرخ شده و در نهایت به غذا اضافه می‌شود. افزودنی‌های معمول شامل کلم، هویج، پیاز بهاری و گاهی مرغ، گوشت گاو یا میگو هستند و روی آن پیاز شالوت سرخ‌شده یا کراکر ریخته می‌شود.

میگورنگ با «بامی گورنگ» نسبت نزدیکی دارد؛ نسخهٔ چینی‌اندونزیایی‌ای که معمولاً گوشت و غذاهای دریایی بیشتری دارد. میگورنگ عموماً نسخهٔ ساده‌تر و سبزیجات‌محورتر است. این غذا با «می گورنگ» مالزیایی (mee goreng) که معمولاً تندتر است و با غذاهای نودل سرخ‌شدهٔ سنگاپوری که از سس با ادویهٔ کاری استفاده می‌کنند، تفاوت دارد.

چگونه سرو می‌شود

• داغ و روی بشقاب سرو می‌شود، اغلب با یک تخم‌مرغ نیمرو روی آن یا همراه با کراکر میگو (krupuk).
• معمولاً با خیار خلالی‌شده، گوجه‌فرنگی و پیاز شالوت سرخ‌شده همراه است.
• به‌عنوان وعدهٔ اصلی یا میان‌وعدهٔ سریع خورده می‌شود، اغلب با سامبال اضافی در کنار آن.
• گاهی در بسته‌های کاغذی بیرون‌بر از دستفروشی‌های خیابانی فروخته می‌شود.

چگونه در منو بنویسیم

• نام رشته‌فرنگی و پروتئین اصلی را ذکر کنید، برای مثال «میگورنگ با مرغ و تخم‌مرغ» یا «میگورنگ دریایی».
• بیان کنید که غذا شامل «تخم‌مرغ» و «گندم» است و در صورت استفاده از سس سویا، که معمول است، «سویا» را هم ذکر کنید.
• سطح تندی را یادداشت کنید و اینکه آیا سامبال یا فلفل در کنار غذا سرو می‌شود.
• اگر از گوشت، ماهی یا خمیر میگو استفاده نشده، آن را گیاهی مشخص کنید، زیرا نسخه‌ها متفاوت هستند.