Kazandibi

Kazandibi is een Turkse melkpudding waarvan de bodem opzettelijk wordt aangebrand tot hij donker en gekarameliseerd is. De naam betekent “bodem van de pan”, een verwijzing naar de verbrande laag die zich op de bodem van het kookvat vormt. Het is een bekend dessert in Turkse patisserieën en huiskeukens, en de aangebrande bodem is het kenmerk dat het van andere melkpuddingen onderscheidt.

Wat het werkelijk is

Melk wordt gebonden met suiker en een zetmeel, meestal rijstmeel of maïszetmeel, vaak met een beetje room, en langzaam gesudderd tot hij glad en dik is. Het mengsel wordt in een brede pan gegoten. Suiker wordt over de bodem gestrooid en de bodem wordt boven direct vuur gehouden tot hij in vlekken zwart wordt. De pudding wordt daarna over deze verbrande laag gegoten en laten stollen. Als hij koud is, wordt hij gestort zodat de donkere bodem bovenop komt te liggen, en in vierkantjes of partjes gesneden.

Kazandibi is geen vla. Het bevat geen ei, en de smaak komt van de melk en de gekarameliseerde suiker. De klassieke pudding is vegetarisch en bevat geen tarwe, want het zetmeel is rijstmeel of maïszetmeel.

Hoe het wordt geserveerd

• Koud, uit de schaal gestort, in vierkantjes of partjes gesneden met de verbrande kant naar boven.
• Op een klein dessertbord, meestal alleen na een maaltijd.
• Gekoeld geserveerd, zodat de pudding stevig wordt en de korst vast blijft.

Hoe je het op de kaart zet

• Noem hem een Turkse melkpudding en zeg dat de bovenkant verbrand en gekarameliseerd is, zodat gasten een bitterzoete korst verwachten.
• Vermeld melk duidelijk. De pudding is gemaakt met melk en room, dus zet MELK op de kaart.
• Zeg dat het gerecht vegetarisch is en met zetmeel in plaats van bloem wordt gemaakt, zodat gasten met tarwegevoeligheid weten dat het klassieke recept geen tarwe bevat.
• Zeg dat het koud wordt geserveerd en dat de bodem bewust wordt aangebrand.