Pastel de nata

Pastel de nata is een klein custardtaartje in dun, bladerdeegachtig deeg, zo heet gebakken dat de bovenkant blaart en donker kleurt — Portugals bekendste zoetigheid en een vast onderdeel van elke pastelaria-toonbank.

Wat het werkelijk is

Het deeg wordt dun uitgerold, strak opgerold tot een spiraal en in individuele vormpjes gedrukt, dichter bij bladerdeeg dan bij kruimeldeeg. Het wordt gevuld met een custard van eidooiers, melk, suiker en een beetje bloem, soms op smaak gebracht met kaneel en citroenrasp, en gaat dan kort de oven in op zeer hoge temperatuur — heet genoeg om de custard te laten blaren en in donkere vlekken te bruinen, terwijl het deeg eronder knapperig blijft.

Het recept zou teruggaan tot het Jerónimos-klooster in Lissabon, waar monniken eidooiers gebruikten die overbleven van het stijven van habijten met eiwit. Nadat de Portugese kloosters in 1834 gesloten werden, ging het recept over naar een naburige suikerraffinaderij, die het vandaag de dag nog steeds bakt als pastel de Belém — de enige naam die wettelijk aan die bakkerij voorbehouden is. Overal elders heet het taartje simpelweg pastel de nata.

Hoe het wordt geserveerd

• Lauw of op kamertemperatuur, nooit rechtstreeks uit de koelkast.
• Aan tafel bestrooid met kaneel en/of poedersuiker, niet meegebakken.
• Met de hand gegeten in twee of drie hapjes, meestal bij een kop koffie.

Hoe je het op de kaart zet

• Zeg dat het heet en snel gebakken is — de donkere, geblaarde bovenkant is correct, geen verbrande fout.
• Vermeld dat het deeg bladerdeegachtig en gelaagd is, geen kruimeldeegbodem.
• Geef aan dat het het best vers en lauw is; een exemplaar van uren eerder is een ander dessert.

De ingrediënten, allergenen en dieetinformatie hier beschrijven een typisch recept. Ze zijn geen bindende verklaring voor een specifiek restaurant: recepten, portiegroottes en de gebruikte producten kunnen verschillen.