Baklava

Baklava is tientallen papierdunne deeglagen met gemalen noten, in boter gebakken en doordrenkt met siroop. Het is het bekendste nagerecht van Turkije en van de bredere Ottomaanse en Midden-Oosterse tafel, en het is specialistenwerk: de meeste restaurants kopen het in bij een baklavamaker in plaats van het zelf te maken.

Wat het werkelijk is

Vellen yufka (filo) worden uitgerold tot ze bijna doorzichtig zijn en dan gestapeld — vaak veertig lagen of meer — met boter ertussen en een vulling van gemalen pistache of walnoot in het midden. Het baksel gaat de oven in tot het goudkleurig is, en suikersiroop gaat erover terwijl het nog heet is.

Die siroop is suiker, water en citroen, geen honing. De balans is het hele vak: te weinig siroop en het is droog, te veel en de lagen worden slap.

Gaziantep is de referentie stad voor Turkse baklava, en Antep baklavası heeft een beschermde geografische aanduiding van de EU.

Hoe het wordt geserveerd

• In kleine porties, gesneden in ruiten of vierkanten — het is erg rijk.
• Bij thee of Turkse koffie, zelden op zichzelf.
• In varianten: opgerolde sarma, of şöbiyet met een roomvulling.
• Soms met kaymak (geklopte room) ernaast.

Hoe je het op de kaart zet

• Noem de noot — pistache of walnoot. Dat bepaalt de prijs en is het eerste waar gasten naar vragen.
• Verkoop het per stuk of per gewicht, zoals baklavazaken doen, niet als een vage portie.
• Vermeld de allergenen duidelijk: tarwe, noten en melk.

De ingrediënten, allergenen en dieetinformatie hier beschrijven een typisch recept. Ze zijn geen bindende verklaring voor een specifiek restaurant: recepten, portiegroottes en de gebruikte producten kunnen verschillen.