پاستل دِ ناتا

پاستل دِ ناتا تارت کاسترد کوچکی در پوسته‌ای نازک و لایه‌ای است که با حرارت زیاد می‌پزد تا رویه‌اش تاول بزند و تیره شود. شیرینی شناخته‌شدهٔ پرتغال است و روی پیشخوان همهٔ پاستلاریاها دیده می‌شود.

واقعاً چیست

خمیر را نازک باز و مارپیچ فشرده می‌کنند و در قالب‌های کوچک فشار می‌دهند؛ بیشتر به خمیر هزارلا نزدیک است تا خمیر تارت خردشونده. داخل را با کاسترد زردهٔ تخم‌مرغ، شیر، شکر و کمی آرد پر می‌کنند؛ گاه دارچین و پوست لیمو هم رایحه می‌دهد. مدت کوتاهی با حرارت بسیار بالا می‌پزد تا کاسترد لکه‌های قهوه‌ای تیره بگیرد و خمیر زیرش ترد بماند.

می‌گویند دستور از صومعهٔ ژرونیموش لیسبون می‌آید؛ راهبان از زرده‌های مانده پس از آهارزدن لباس‌ها با سفیده استفاده می‌کردند. پس از تعطیلی صومعه‌ها در ۱۸۳۴، دستور به پالایشگاه شکر نزدیکش رسید که هنوز آن را با نام پاستل دِ بلم می‌پزد؛ این نام قانوناً فقط برای همان نانوایی است. جاهای دیگر شیرینی پاستل دِ ناتا نام دارد.

چگونه سرو می‌شود

• گرم یا هم‌دمای اتاق، هرگز مستقیم از یخچال.
• کنار میز دارچین یا پودر قند می‌پاشند، نه در فر.
• با دست و در دو سه لقمه، معمولاً کنار قهوه.

چگونه در منو بنویسیم

• بگویید با حرارت زیاد و کوتاه می‌پزد؛ رویهٔ لکه‌دار سوختگی نیست.
• توضیح دهید پوسته لایه‌ای است، نه خمیر تارت ساده.
• تازه و گرم بهترین است؛ چند ساعت ماندنش دسر دیگری می‌شود.

ترکیبات، مواد حساسیت‌زا و اطلاعات مربوط به رژیم غذایی که در اینجا آمده‌اند، یک دستور رایج را توصیف می‌کنند. این اطلاعات، اظهارنامه‌ای الزام‌آور برای هیچ رستوران مشخصی نیستند؛ دستورها، اندازهٔ وعده‌ها و محصولات مصرفی ممکن است متفاوت باشند.