Berliner

Berliner, ortası delik olmayan, kızartılmış, gizli bir yarıktan reçelle doldurulan ve şekerle kaplanan mayalı bir hamur topudur. Almanya'da hem yılbaşı gecesi (Silvester) civarında hem de karnaval döneminde (Karneval, Fasching) yenir. Yılbaşında fırınlar geleneksel olarak reçelli olanların arasına hardallı bir tane gizler; yanlış Berliner'i çekmek kuşaklardır süren küçük bir Alman ritüelidir.

Aslında ne olduğu

Yumurta, süt, tereyağı ve şekerle zenginleştirilmiş, bir tutam tuz katılmış maya hamuru mayalanır, toplar hâlinde şekillendirilir ve fırında pişirilmek yerine sıvı yağda veya katı yağda kızartılır; ortasında hamurun sıcak yağa değdiği yerde soluk bir halka oluşması bundandır. Soğuyunca yanına küçük bir delik açılır ve ortasına kadar reçel (klasik olarak kırmızı meyve, erik veya çilek) sıkılır; dışı bol şekerle kaplanır, bazen onun yerine şeker glazürü sürülür.

Adı bölgeye göre değişir: Almanya'nın büyük bölümünde Berliner, Berlin'in kendisinde Pfannkuchen, Bavyera ve Avusturya'da Krapfen, Hessen'de Kreppel veya Kräppel. İç dolgu gizli kalır; iyi bir Berliner ilk ısırığa kadar belli etmez.

Nasıl servis edilir

• Genellikle bütün olarak, elle ve oda sıcaklığında yenir.
• Toz şeker veya pudra şekeri serpilmiş, klasik bitiriş budur.
• Yılbaşı civarında ve karnaval döneminde; hardallı şaka versiyonu yılbaşında fırınlarda bazen görülür.

Menüye yazarken

• Gluten (buğday), yumurta ve sütü belirtin; zenginleştirilmiş hamur üçünü de içerir. Hardal dolgulu bir şaka versiyonu sunuluyorsa hardalı da belirtin.
• Hangi reçelin kullanıldığını yazın; erik, çilek ve kayısı yaygındır ve anılmaya değer.
• Şeker serpmek yerine glazür sürüyorsanız belirtin; müdavimlerin iki bitiriş arasında tercihi olur.
• En iyi taze olduğunu not edin; bir günlük Berliner belirgin biçimde yağlı olur ve hamur hafif dokusunu kaybeder.