Pannkoogid

Pannkoogid to cienkie estońskie naleśniki, smażone na patelni i podawane z dżemem, śmietaną lub boczkiem. Przygotowuje się je z cienkiego, rzadkiego ciasta, podobnego do francuskiego crêpe, dzięki czemu smażą się w mgnieniu oka i są na tyle miękkie, że można je złożyć. To, co gość wybierze jako dodatek, decyduje, czy naleśniki będą słodkie, czy wytrawne.

Czym to naprawdę jest

Pannkook to cienki naleśnik z mąki pszennej, mleka, jajka, masła i soli. Ciasto wlewa się na gorącą patelnię cienką warstwą, smaży do zastygnięcia i lekkiego zarumienienia, po czym odwraca się jednokrotnie. Pannkoogid to liczba mnoga i właśnie tę formę można spotkać w menu.

Ponieważ ciasto jest cienkie, naleśniki są elastyczne i często składa się je lub zwija wokół nadzienia. Wersje słodkie i wytrawne są równie popularne, a to, jaki dodatek wybierzemy, robi różnicę.

Jak się to podaje

• Gorące, prosto z patelni, kilka sztuk na talerzu.
• Z dżemem, czyli wersja słodka, rozsmarowanym na naleśniku lub zwiniętym w środku.
• Ze śmietaną, która pasuje zarówno do słodkich, jak i wytrawnych dodatków.
• Z boczkiem, czyli wersja wytrawna. Boczek smaży się osobno i nie jest częścią naleśnika.

Jak to zapisać w karcie

• Zapisz nazwę jako Pannkoogid i dodaj pod nią „cienkie estońskie naleśniki“, aby goście wiedzieli, co zamawiają.
• Podaj mąkę jako mąkę pszenną. Oznacz pszenicę, jajko i mleko, ponieważ ciasto zawiera wszystkie trzy. Masło zalicza się do mleka.
• Podaj, który dodatek jest standardowy, a boczek lub śmietanę wymień jako dodatki płatne, jeśli kosztują więcej.
• Oznacz danie jako niewegetariańskie, gdy dodano boczek.
• Podaj, ile naleśników przypada na porcję, ponieważ goście często porównują je z grubymi amerykańskimi naleśnikami.