Kaszka z prosa (bouillie de mil)

Bouillie de mil to słodka, mleczna kaszka z prosa, jadana na śniadanie w Czadzie. Proso to drobnoziarnista zboże uprawiane na suchych terenach Czadu, a ta kaszka jest jednym z najprostszych sposobów, w jaki trafia na stół śniadaniowy. Nazwa jest francuska i odzwierciedla francuski używany w Czadzie obok arabskiego, a bouillie to ogólne określenie gęstej, gotowanej kaszki. Przepisy różnią się w zależności od osoby gotującej, więc gęstość i słodycz porcji mogą być odmienne.

Czym to naprawdę jest

Proso, zwykle zmielone na mąkę, miesza się z wrzącą wodą i gotuje, aż zgęstnieje w gładką kaszkę. Podczas gotowania dodaje się mleko i cukier, więc kaszka jest kremowa i słodka jeszcze przed podaniem. To kaszka, a nie zwarte ciasto. Aseeda, druga potrawa z prosa w tej części świata, jest zwartym, solonym ciastem, natomiast bouillie jest na tyle miękka, że je się ją łyżką z miski. Proporcje prosa, wody, mleka i cukru bardzo się różnią między osobami gotującymi, więc jedna porcja może być rzadsza, gęstsza lub słodsza od innej.

Jak się to podaje

• Na ciepło, w misce, jako posiłek śniadaniowy.
• Już osłodzona, z cukrem ugotowanym w kaszce.
• Jedzona łyżką, samodzielnie.

Jak to zapisać w karcie

• Wskaż zboże: proso. Opisz je jako kaszkę, nie jako chleb ani ciasto.
• Oznacz mleko, które jest częścią klasycznego przepisu.
• Podaj, że jest słodzona cukrem, i określ, czy słodycz jest stała, czy można ją regulować.
• Zaznacz, że jest wegetariańska i nie zawiera pszenicy. Zapytaj o wspólny sprzęt, jeśli w kuchni przygotowuje się też pszenicę lub orzechy.
• Określ, czy podaje się ją na gorąco, ponieważ je się ją ciepłą.