Waterzooi

Waterzooi is kip of vis, gesudderd met wortel, prei en room tot een bleke, zijdezachte stoofpot. Het is Gents visitekaartje, dik en rijk genoeg om tussen soep en stoofpot in te zitten — van oudsher gegeten met zowel lepel als vork, omdat geen van beide het alleen aankan.

Wat het werkelijk is

Stukken kip, of historisch een mengeling van zoetwatervis uit de rivieren rond Gent, sudderen in een lichte bouillon met in julienne gesneden wortel en prei tot alles mals is. De bouillon wordt op het laatst gebonden met een legering van eidooier en room die van het vuur af wordt doorgeroerd — te vroeg toevoegen, of de pan daarna laten doorkoken, doet de saus schiften, dus deze stap komt als laatste en gebeurt voorzichtig. Het resultaat is een bleke, romige stoofpot waarin de groenten nog wat bite houden tegenover de zachte kip of vis.

De visversie kwam historisch het eerst, maar kip is nu de gangbaardere bestelling. Gent lag aan rivieren die ooit zoetwatervis leverden voor de oorspronkelijke waterzooi; naarmate die aanvoer veranderde, werd kip de standaard, al verschijnt de visversie nog op kaarten die willen verwijzen naar de oudere vorm van het gerecht.

Hoe het wordt geserveerd

• In een diepe kom, bouillon en vast voedsel samen, met brood erbij.
• Warm, met zowel lepel als vork voor de gast.
• Als hoofdgerecht, op zichzelf al vullend genoeg.

Hoe je het op de kaart zet

• Zeg of het de kip- of de visversie is, want beide zijn werkelijk traditioneel.
• Vermeld zuivel uit de room en ei uit de legering.
• Noem dat het met lepel én vork wordt gegeten, want niet elke gast verwacht dat bij een stoofpot.

De ingrediënten, allergenen en dieetinformatie hier beschrijven een typisch recept. Ze zijn geen bindende verklaring voor een specifiek restaurant: recepten, portiegroottes en de gebruikte producten kunnen verschillen.