آش رشته

آش رشته سوپی غلیظ از لوبیا، نخود، عدس، رشته و سبزی است.

در نوروز خورده می‌شود و گاهی به نذر، رایگان در گوشهٔ خیابان میان مردم پخش می‌شود.

واقعاً چیست

سه یا چهار نوع حبوبات ــ معمولاً لوبیاچیتی، نخود و عدس ــ با پیاز آرام می‌پزند تا نرم شوند. سپس مقدار زیادی جعفری خردشده، اسفناج، شوید و پیازچه می‌افزایند که رنگ آبگوشت را سبز تیره می‌کند. رشتهٔ گندم مخصوص این آش را نزدیک پایان پخت می‌ریزند تا بافتش را حفظ کند. در آخر کشک، آب‌پنیر خشک‌شده که دوباره به خمیری غلیظ و ترش تبدیل شده، هم می‌زنند یا روی آش می‌ریزند؛ روغن نعناع و سیر سرخ‌شده هم عطر نهایی را می‌سازد.

آش رشته در مناسبت‌ها معنایی فراتر از یک سوپ دارد. رشته‌ها را نماد راه‌های گوناگون زندگی می‌دانند؛ به همین دلیل آش در نوروز سرو می‌شود و به‌صورت آش نذری، غذایی که برای ادای نذر یا دعا پخش می‌کنند، به دیگران می‌رسد.

چگونه سرو می‌شود

• در کاسه‌ای گود؛ کشک را روی آش می‌ریزند تا مزهٔ ترشش از آبگوشت جدا بماند.
• در پایان روغن داغِ نعناع و سیر را جلوی مهمان روی آش می‌ریزند.
• در نوروز و گردهمایی‌های مذهبی گاهی به نذر رایگان پخش می‌شود.
• بافتش غلیظ است و قاشق در آن می‌ایستد؛ آبگوشت رقیقی نیست.

چگونه در منو بنویسیم

• کشک را به نام بیاورید و توضیح دهید که فرآوردهٔ لبنی تخمیری است، نه خامه.
• گیاهی‌بودن دستور کلاسیک را ذکر کنید؛ مهمانان ممکن است تصور کنند خوراک ایرانی حتماً گوشت دارد.
• در صورت درخواست، آش را بدون کشک سرو کنید تا گزینه‌ای وگان فراهم باشد.