بون بو هویه

بون بو هویه نودل‌های گرد برنجی در آبِ گوشت گاو و خوک است که با علف لیمو، روغن فلفل و خمیر میگوی تخمیرشده مزه می‌گیرد و سرخ و تند می‌شود. نامش از هوئه، پایتخت امپراتوری پیشین در مرکز ویتنام، آمده است. تندی و شدت آبِ این سوپ در برابر آبِ صاف و ملایم‌تر فوی شمال قرار می‌گیرد؛ آشپزی مرکز ویتنام عموماً تندتر و جسورانه‌تر است.

واقعاً چیست

استخوان گاو و اغلب تکه‌ای قلم خوک را ساعت‌ها می‌جوشانند و آبِ گوشت را با علف لیموی فراوان و خمیر میگوی تخمیرشده مزه‌دار می‌کنند. در پایان روغن فلفل قرمز روی آن می‌ریزند تا رنگ و تندی ویژه‌اش شکل بگیرد. نودل برنجی ضخیم و گرد که از نودل تخت فوی جویدنی‌تر است، با ورقه‌های ساق گاو، تکه‌ای چالوا (سوسیس خوک) و گاهی قلم خوک در کاسه می‌آید؛ گل کدو، سبزی و گیاهان تازه روی آن می‌ریزند.

ترکیب خمیر میگو و علف لیمو است که مزهٔ هوئه را به آبِ سوپ می‌دهد. حذف هرکدام آن را به سوپ نودل تند و عمومیِ گوشت گاو نزدیک می‌کند؛ عمق تخمیری خمیر میگو در برابر تیزی مرکباتی علف لیمو هویت بون بو هویه است.

چگونه سرو می‌شود

• داغ در کاسه؛ آبِ گوشت را روی نودل و گوشت گاو و خوک می‌ریزند.
• با بشقابی از گل کدو، جوانهٔ ماش، نعناع و لیموترش که سر میز به آن می‌افزایند.
• به‌عنوان غذای اصلی در هر ساعتی؛ در مرکز ویتنام صبحانهٔ رایجی هم هست.

چگونه در منو بنویسیم

• صدف‌دارانِ خمیر میگو و ماهیِ سس ماهی را اعلام کنید.
• میزان تندی آبِ سوپ را بنویسید؛ روغن فلفل واقعاً می‌تواند آتشین باشد و برخی مهمانان نوع ملایم‌تر می‌خواهند.
• نوع برش‌های گوشت را مشخص کنید؛ ساق گاو، قلم خوک و چالوا رایج‌اند اما همیشگی نیستند.

ترکیبات، مواد حساسیت‌زا و اطلاعات مربوط به رژیم غذایی که در اینجا آمده‌اند، یک دستور رایج را توصیف می‌کنند. این اطلاعات، اظهارنامه‌ای الزام‌آور برای هیچ رستوران مشخصی نیستند؛ دستورها، اندازهٔ وعده‌ها و محصولات مصرفی ممکن است متفاوت باشند.