Frikadellen

Frikadellen zijn platte schijven varkens- en rundergehakt, gebonden met een geweekt broodje en ei, in de pan diepbruin gebakken. Ze zijn de alledaagse gehaktlap van de Duitse keuken, een vaste gast in de koelkast, en een van de weinige gerechten die de volgende dag koud uit de koelkast net zo goed zijn als heet uit de pan. Ze zijn geen Nederlandse frikandel: geen lange, vel-loze snack uit de muur, maar een platte gehaktlap uit de koekenpan.

Wat het werkelijk is

Varkens- en rundergehakt gaat samen met een oud broodje dat in melk of water is geweekt en uitgeknepen, ei, fijngesnipperde ui en een royale schep mosterd, wordt doorgewerkt en met de hand tot platte, brede schijven gevormd — merkelijk platter dan een hamburger. Ze bakken in ruim vet tot er aan beide kanten een diepe, egale korst staat; het geweekte brood houdt de binnenkant vochtig in plaats van compact.

Dat brood is geen bezuiniging: het houdt de lap mals. Een Frikadelle zonder eet merkbaar droger.

Hoe het wordt geserveerd

• Heet uit de pan, met aardappelsalade of puree en een eenvoudige groente ernaast.
• Koud, in plakken of heel, op brood als snelle boterham of hap.
• Met mosterd, op het brood of ernaast.

Hoe je het op de kaart zet

• Vermeld tarwe en ei; het geweekte brood en het ei dragen beide.
• Zeg dat hij heet of koud gaat als je beide aanbiedt: allebei is traditioneel, koud is geen restjescompromis.
• Zet erbij dat er mosterd door het gehakt zit — dat is smaak in de lap zelf, niet alleen een saus ernaast — en dat dit geen Nederlandse frikandel is.

De ingrediënten, allergenen en dieetinformatie hier beschrijven een typisch recept. Ze zijn geen bindende verklaring voor een specifiek restaurant: recepten, portiegroottes en de gebruikte producten kunnen verschillen.