فوکاچا

فوکاچا نان تختی پُر از روغن زیتون است که با انگشت گودش می‌کنند و تا طلایی‌شدن می‌پزند؛ اغلب رزماری و نمک درشت هم دارد. نان روزمرهٔ لیگوریاست؛ ساده می‌خورند، در چیزی فرو می‌برند یا از طول باز می‌کنند و ساندویچ می‌سازند. باید داخلش نرم و روغنی و پوسته‌اش نازک و ترد باشد، نه متراکم و خشک.

واقعاً چیست

خمیرِ مرطوب و پرآب از آرد، آب، مخمر و نمک را آهسته ورمی‌آورند، سپس با دست در سینی روغن‌مالی‌شده فشار می‌دهند، نه اینکه با وردنه شکل دهند. پیش از پخت با نوک انگشت سراسرش را گود می‌کنند؛ گودی‌ها حوضچهٔ روغن زیتون می‌سازند و نمی‌گذارند مغز نان صاف و یکنواخت بپزد. درست پیش از فر روغن دیگری فراوان، رزماری و نمک درشت می‌ریزند؛ همین روغن پایانی برق و پوستهٔ غنی و اندکی سرخ‌شده‌مزه را می‌سازد.

خمیر باید شل و چسبناک باشد؛ اگر آن‌قدر سفت است که مانند پایهٔ پیتزا وردنه می‌خورد، دستور اشتباه است. پیش از شکل‌گرفتن در سینی به‌سختی فرم خود را نگه می‌دارد.

چگونه سرو می‌شود

• مربع‌برش‌شده و مستقیم از سینی.
• ساده یا از وسط بازشده و پُر از گوشت نمک‌سود یا پنیر برای ساندویچ.
• هم‌دمای اتاق یا کمی گرم، به‌ندرت داغ از فر.

چگونه در منو بنویسیم

• گلوتن را اعلام کنید؛ خمیر گندمی تمام آن را دارد.
• وگان‌بودن طبیعی را بنویسید؛ مهمانان گاهی تصور می‌کنند چنین نان غنی‌ای حتماً لبنیات دارد.
• رویه را نام ببرید، رزماری و نمک، زیتون یا گوجهٔ گیلاسی؛ فوکاچا بیشتر از نظر رویه فرق دارد تا خمیر.
• اگر همان روز در آشپزخانه تهیه شده بگویید؛ فوکاجای تازه از نوع روز قبل نرم‌تر است.