Focaccia

Focaccia to bogaty w oliwę płaski chleb z wgłębieniami wyciśniętymi palcami, pieczony na złoto i często wykończony rozmarynem oraz grubą solą. To codzienne pieczywo Ligurii, jedzone samo, maczane lub przekrojone i używane do kanapek. W środku ma być miękkie i oliwne, pod cienką, chrupiącą skórką — nigdy zbite ani suche.

Czym to naprawdę jest

Wilgotne, dobrze nawodnione ciasto z mąki, wody, drożdży i soli powoli wyrasta, a następnie ręcznie rozpłaszcza się je na natłuszczonej blasze, zamiast wałkować. Przed pieczeniem robi się w nim palcami wgłębienia, które zatrzymują kałuże oliwy i zapobiegają równomiernemu spłaszczeniu miękiszu. Tuż przed włożeniem do pieca polewa się je kolejną hojną porcją oliwy, dodaje rozmaryn i gruboziarnistą sól. To końcowe natłuszczenie nadaje focacci połysk i charakterystyczną, bogatą, niemal smażoną skórkę.

Ciasto powinno być luźne i lepkie. Jeśli jest na tyle zwarte, że można je wałkować jak spód do pizzy, zostało źle przygotowane; powinno ledwie trzymać kształt, dopóki nie rozprowadzi się go na blasze.

Jak się to podaje

• Pokrojoną w kwadraty, prosto z blachy.
• Samą albo przekrojoną i nadziewaną wędliną lub serem na kanapkę.
• W temperaturze pokojowej lub lekko ciepłą, rzadko gorącą prosto z pieca.

Jak to zapisać w karcie

• Zaznacz gluten z pszennego ciasta.
• Jest naturalnie wegańska; warto to jasno napisać, bo goście mogą zakładać, że tak bogate pieczywo zawiera nabiał.
• Wymień dodatki — rozmaryn i sól, oliwki lub pomidorki — bo focaccie różnią się przede wszystkim nimi.
• Napisz, czy została wypieczona na miejscu tego dnia; świeża focaccia jest wyraźnie bardziej miękka niż wczorajsza.