بوکاتینی آلماتریچانا

بوکاتینی آلماتریچانا پاستایی در سس گوجه‌فرنگی است که پایه‌اش گوانچالهٔ آرام‌پز و پایانش پکورینو رومانو است. این غذا از حوالی آماتریچه می‌آید و پایهٔ گوشت نمک‌سود و پنیرش را با دو پاستای رمی دیگر، کاربونارا و گریچیا، شریک است؛ اما آلماتریچانا تنها نوعی است که گوجه دارد.

واقعاً چیست

مکعب‌های گوانچاله را آهسته می‌پزند تا چربی‌اش بیرون بیاید و لبه‌ها ترد شود؛ همین چربی پایهٔ سس گوجه‌فرنگی می‌شود که گاهی با تکه‌ای فلفل خشک تندی می‌گیرد. بوکاتینی، پاستایی بلند و ضخیم با سوراخی در مرکز، جداگانه می‌جوشد و با سس آمیخته می‌شود؛ در پایان مقدار زیادی پکورینو رومانو روی آن رنده می‌کنند.

این غذا با کاربونارا و گریچیا فرق واقعی دارد، نه اینکه صرفاً یکی از آن‌ها با گوجه باشد. گریچیا گوانچاله و پکورینو دارد، اما گوجه و تخم‌مرغ ندارد؛ کاربونارا به همان پایه زرده می‌افزاید و گوجه ندارد؛ آلماتریچانا گوانچاله و پنیر را با گوجه همراه می‌کند، نه تخم‌مرغ.

چگونه سرو می‌شود

• داغ و آمیخته با سس، با پکورینوی بیشتر که سر میز رنده می‌شود.
• در نسخهٔ سنتی با بوکاتینی، هرچند شکل‌های کوتاه‌تر پاستا هم رایج‌اند.
• به‌عنوان غذای اصلی؛ پروتئین جداگانه‌ای جز گوانچالهٔ سس ندارد.

چگونه در منو بنویسیم

• گلوتن و لبنیات را اعلام کنید؛ پاستا و پکورینو هر دو دارند.
• روشن کنید گوانچاله به کار می‌برید یا پانچتا و بیکن؛ مزه و چربیِ حاصل از پخت متفاوت است.
• آن را با کاربونارا و گریچیا یکی ندانید؛ مهمانان گاهی این سه را اشتباه می‌گیرند.
• میزان تندی فلفل را مشخص کنید، چون از آشپزخانه‌ای به آشپزخانهٔ دیگر فرق دارد.

ترکیبات، مواد حساسیت‌زا و اطلاعات مربوط به رژیم غذایی که در اینجا آمده‌اند، یک دستور رایج را توصیف می‌کنند. این اطلاعات، اظهارنامه‌ای الزام‌آور برای هیچ رستوران مشخصی نیستند؛ دستورها، اندازهٔ وعده‌ها و محصولات مصرفی ممکن است متفاوت باشند.