پد تای

پد تای رشتهٔ برنجیِ تفت‌داده‌ای است که با تمرهندی، سس ماهی و شکر نخل مزه می‌گیرد؛ در یک لقمه ترش و شور و شیرین است.

واقعاً چیست

رشتهٔ خشک و تخت برنج را خیس می‌کنند، نه می‌جوشانند، و در ووک بسیار داغ پایان می‌دهند. سس سه پایه دارد: تمرهندی برای ترشی، سس ماهی برای شوری و شکر نخل برای شیرینی. در نسخه‌های سنتی ابتدا موسیر (شالوت)، سیر، میگوی خشک خردشده و تربچهٔ شیرین ترشی‌شده (چای پو) را در روغن تفت می‌دهند؛ سپس میگو، توفو یا هر دو را می‌افزایند و تخم‌مرغ را کنار تابه می‌بندند؛ جوانهٔ لوبیا و پیازچهٔ سیر را آخر می‌ریزند تا ترد بمانند.

سس خود غذاست و حرارت ووک روش پخت را می‌سازد. رشته‌ها باید جدا و اندکی جویدنی باشند، نه تودهٔ نرم. رشتهٔ برنج تفت‌داده پیش‌تر هم در تایلند خورده می‌شد، اما پد تای در میانهٔ قرن بیستم، هم‌زمان با ترویج غذاهای رشته‌ای در سراسر کشور، فراگیر شد.

چگونه سرو می‌شود

• داغ و مستقیم از ووک در بشقاب.
• با لیمو، بادام‌زمینی خرد و پرک فلفل در کنار یا روی غذا تا مهمان تعادل را تنظیم کند؛ برخی آشپزخانه‌ها بادام‌زمینی را جدا سرو می‌کنند یا حذف می‌کنند.
• با جوانهٔ خام و پیازچهٔ سیر کنار غذا.

چگونه در منو بنویسیم

• پروتئین، میگو، مرغ یا توفو را مشخص کنید؛ سس پایه همان است.
• نسخهٔ کلاسیک با میگو، میگوی خشک، سس ماهی، تخم‌مرغ، توفو و بادام‌زمینی دارای سخت‌پوستان، ماهی، تخم‌مرغ، سویا و بادام‌زمینی است؛ این را ذکر کنید و اگر بادام‌زمینی جداگانه سرو می‌شود آن را هم بنویسید.
• رشتهٔ برنج گلوتن ندارد، اما سس‌هایی مانند سس سویا یا سس آمادهٔ پد تای ممکن است گندم داشته باشند: پیش از «بدون گندم» نوشتن، محصولات واقعی را بررسی کنید.
• نسخهٔ گیاهی فقط با جایگزینی سس ماهی با سس سویا ساخته نمی‌شود: میگو و میگوی خشک هم باید حذف شوند و در نسخهٔ وگان تخم‌مرغ نیز.