پَستی کورنیش

پَستی کورنیش گوشت گاو، سیب‌زمینی، روتاباگا و پیازی است که در خمیر ترد ضخیم پنهان می‌شود و لبه‌اش را محکم تاب می‌دهند. ناهار معدنچیان بود که باید با دست‌های خاکی و بدون بشقاب خورده می‌شد؛ لبهٔ ضخیم و چین‌خورده دسته‌ای می‌ساخت تا نان را بگیرند و باقی‌اش را بخورند.

واقعاً چیست

مکعب‌های خام گوشت گاو، سیب‌زمینی، روتاباگا، سبزی ریشه‌ای نزدیک به شلغم، و پیاز را مستقیم روی دایره‌ای از خمیر ترد می‌گذارند. خمیر را از وسط تا می‌کنند تا نیم‌دایره شود و لبهٔ منحنی را محکم چین می‌دهند؛ سپس آرام می‌پزند تا مواد خام در پوشش بسته کاملاً بپزند. خمیر باید ضخیم و مقاوم باشد تا مواد را بدون ترک نگه دارد، چون ظرف یا پوشش دیگری زیرش نیست.

چینِ لبه ابتدا دسته بود، نه تزئین. معدنچیان کورنیش پستی را از درز پیچ‌خورده می‌گرفتند و از انتهای دیگر می‌خوردند؛ اگر دستشان زیر زمین به گرد آرسنیک آلوده شده بود، خود لبه را دور می‌انداختند. درز کمک می‌کرد مغز غذا را بی‌تماس دست بخورند.

چگونه سرو می‌شود

• کامل و در کاغذ پیچیده، با دست خورده می‌شود.
• داغ یا هم‌دمای اتاق؛ هر دو در موقعیت‌های مختلف سنتی‌اند.
• در اصل ناهاری قابل‌حمل است و معمولاً با کارد و چنگال در بشقاب نمی‌آید.

چگونه در منو بنویسیم

• گلوتن خمیر و در صورت استفاده از کره، لبنیات را اعلام کنید.
• اگر پستی اصیل کورنیش با روتاباگا و گوشت گاو است بنویسید؛ نام حفاظت‌شده است و مواد دیگر غذای متفاوتی می‌سازند.
• بگویید با دست خورده می‌شود؛ بعضی مهمانان انتظار دارند برش‌خورده در بشقاب بیاید.