Apfelstrudel

Apfelstrudel is dunne appelschijfjes, gerold in papierdun deeg en gebakken tot de korst hoorbaar breekt. Het is de Oostenrijkse nationale strudel, en het gerecht dat op vrijwel elke Weense cafékaart naast een punt Sachertorte staat.

Wat het werkelijk is

Een Strudelteig wordt met de hand uitgerekt tot hij bijna doorzichtig is — dun genoeg om er volgens de oude test een krant doorheen te lezen — platgelegd en bedekt met dun gesneden appel, rozijnen, suiker, kaneel en vaak in boter gebakken paneermeel dat het sap tijdens het bakken opvangt. Het hele vel wordt om de vulling gerold, met gesmolten boter bestreken en gebakken tot het deeg diep goudkleurig en hoorbaar knapperig is.

Het deeg dun genoeg krijgen zonder te scheuren is de hele kunst. Een strudel met een dikke, deegachtige jas heeft het punt van de techniek gemist; de korst moet knappen, niet kauwen.

Hoe het wordt geserveerd

• Warm, in plakken gesneden, zodat de deeglagen in het dwarsprofiel zichtbaar zijn.
• Met vanillesaus, slagroom of vanille-ijs — bijna altijd één van de drie op het bord.
• Licht bestrooid met poedersuiker, geen dikke suikerlaag.

Hoe je het op de kaart zet

• Zet het als Apfelstrudel: de Oostenrijkse naam is de identiteit, ook al zoekt de gast appelstrudel.
• Vermeld of vanillesaus of ijs standaard meekomt of extra is — dat verandert prijs en verwachting.
• Vermeld tarwe en melk; die zitten in het deeg en de boter.