فرای جکس

فرای جکس تکه‌های کوچکی از خمیر آرد است که هنگام سرخ شدن در روغن زیاد پف می‌کند و طلایی می‌شود. این غذا یک صبحانه از بلیز است و بیشتر کار را خود سرخ کردن انجام می‌دهد.

فرای جکس معمولاً داغ و همراه با لوبیا یا تخم‌مرغ برای صبحانهٔ شور خورده می‌شود، یا با شربت برای صبحانهٔ شیرین‌تر. همان خمیر ساده برای هر دو کاربرد مناسب است و انتخاب همراه تعیین می‌کند که وعده چه نوعی بشود.

واقعاً چیست

آرد، بیکینگ‌پودر، نمک و آب به خمیری نرم تبدیل می‌شوند، سپس به تکه‌هایی شکل داده شده و در چربی داغ ریخته می‌شوند. در چربی، خمیر پف می‌کند و قهوه‌ای می‌شود و بیرونی ترد و طلایی و درونی سبک و هوادار پیدا می‌کند. خمیر طعم چندانی ندارد، بنابراین مزه از سرخ کردن و از چیزی که همراهش خورده می‌شود می‌آید.

فرای جکس در چربی خوک (لارد) سرخ می‌شود که چربی حیوانی است. لارد است که به تکه‌ها طعم غنی و سطح ترد می‌دهد، بنابراین این غذا برای گیاه‌خواران مناسب نیست مگر آنکه آشپزخانه آن‌ها را در چربی دیگری سرخ کند.

چگونه سرو می‌شود

• داغ، مستقیم از روغن، در حالی که بیرونی‌اش هنوز ترد است.
• شور، با لوبیا یا تخم‌مرغ، یا شیرین، با شربت.
• به‌صورت یک بشقاب صبحانه، معمولاً چند تکه در هر بار، در کنار لوبیا یا تخم‌مرغ.

چگونه در منو بنویسیم

• پایه را به‌عنوان خمیر آردی سرخ‌شده نام ببرید و لوبیا، تخم‌مرغ یا شربت را به‌عنوان انتخابی که همراهش می‌آید فهرست کنید.
• گندم را که آرد خمیر است علامت بزنید و هر آلرژن دیگری را که آشپزخانه با مواد پرکننده یا سس اضافه می‌کند فهرست کنید.
• قید کنید که تکه‌ها در چربی خوک (لارد) سرخ می‌شوند تا مهمانان گیاه‌خوار پیش از سفارش بپرسند.
• تکه‌های ساده، بشقاب‌های شور و سرویس‌های شربت را جداگانه قیمت‌گذاری کنید تا مهمانان دقیقاً ببینند چه چیزی سفارش می‌دهند.