Sabich

Sabich to pita wypełniona smażonym bakłażanem, jajkiem na twardo, hummusem, posiekaną sałatką i ambą, kwaśnym relishem z marynowanego mango, który spina całą kanapkę. Wymyślili ją w latach 50. w Ramat Gan, tuż obok Tel Awiwu, żydowscy imigranci z Iraku, którzy zamienili sobotnie śniadanie jedzone przed synagogą — smażony bakłażan, jajko na twardo, ogórki kiszone — w kanapkę sprzedawaną ze straganu. Sabich Frishman, stoisko, które ją rozsławiło, wciąż przyciąga kolejkę w porze lunchu.

Czym to naprawdę jest

Plastry bakłażana smaży się w oleju, aż zmiękną i mocno się zrumienią, niemal rozpadając się o pieczywo. Trafiają do pity z jajkiem na twardo, pokrojonym w ćwiartki lub plasterki, smugą hummusu lub tahini, siekaną sałatką z pomidorów i ogórków, piklami i cienką strużką amby — iracko-żydowskiego dodatku z marynowanego niedojrzałego mango, gorczycy, kozieradki i kurkumy, jednocześnie kwaśnego i lekko gorzkiego. Amba nie jest ozdobą; bez niej kanapce brakuje kwasowości, której smażony bakłażan potrzebuje, żeby nie smakować wyłącznie olejem.

Jak się to podaje

• W całej lub połówce pity, owinięta w papier, jedzona na stojąco przy ladzie albo na pobliskiej ławce.
• Amba i sos chili na boku lub od razu wmieszane, zależnie od stoiska.
• Rzadko z nożem i widelcem — jest zrobiona do jedzenia obiema rękami.

Jak to zapisać w karcie

• Nazwij ambę wprost. Goście, którzy znają sabich, szukają jej po nazwie, a ci, którzy nie znają, zapytają, co jest w sosie.
• Zaznacz jajko i sezam w tahini lub hummusie.
• Zaproponuj wersję bez jajka jako wegańską; reszta kanapki już się kwalifikuje.