Milanesa

Milanesa to cienki kawałek wołowiny lub cielęciny obtoczony w jajku i bułce tartej, a następnie usmażony na złocisty, chrupiący kolor. Włoscy imigranci przywieźli do Argentyny technikę przygotowania mediolańskiej cotoletty pod koniec XIX i na początku XX wieku. Tamtejsza wersja stała się cieńsza, mocniej panierowana i jadana częściej niż niemal cokolwiek innego na stole — przekształciła się w danie typowo argentyńskie.

Czym to naprawdę jest

Kawałek wołowiny, czasem cielęciny lub kurczaka, rozbija się na cienko, zanurza w roztrzepanym jajku, a następnie dokładnie obtacza w drobnej bułce tartej. Smaży się go na gorącym oleju, aż obie strony będą głęboko złociste, a panierka chrupiąca, podczas gdy mięso w środku pozostanie soczyste. To właśnie cienkość kotleta pozwala osiągnąć taki efekt w krótkim czasie smażenia. Najczęstszym dodatkiem jest wyciśnięta na wierzch cytryna; panierka i mięso mają same nieść smak dania.

To naprawdę potrawa codzienna, a nie odświętna. Podczas gdy cotoletta alla milanese we Włoszech bywa przemyślanym wyborem w restauracji, w Argentynie milanesa jest domowym klasykiem podawanym na kolację w tygodniu, w kanapkach i na zimno następnego dnia. To, jak często się ją je, stanowi część jej charakteru.

Jak się to podaje

• Samą, na talerzu, z kawałkiem cytryny i puree ziemniaczanym albo sałatką.
• Jako milanesa napolitana, z sosem pomidorowym, szynką i roztopionym serem, zapiekaną pod grillem.
• W kanapce, na zimno lub odgrzaną, jako samodzielny popularny lunch.

Jak to zapisać w karcie

• Podaj rodzaj mięsa — wołowina, cielęcina i kurczak to częste warianty o wyraźnie różnym smaku.
• Zaznacz pszenicę w bułce tartej i jajko w panierce.
• Wspomnij, jeśli kotlet podajesz po napolitańsku; dodatki zawierają nabiał, którego nie ma w zwykłej milanesie.

Podane tu składniki, alergeny i informacje dietetyczne opisują typowy przepis. Nie są wiążącą deklaracją dla żadnej konkretnej restauracji: przepisy, wielkość porcji i używane produkty mogą się różnić.