Clafoutis

Clafoutis to całe wiśnie zapiekane w gęstym, kremowym cieście, które wyrasta i ścina się jak zwarty flan. To wiejski deser z Limousin, tradycyjnie przygotowywany bez drylowania owoców. Podobno pestki uwalniają podczas pieczenia delikatną migdałową nutę; według purystów ich usunięcie mija się z istotą deseru.

Czym to naprawdę jest

Proste ciasto z jajek, mleka, cukru i odrobiny mąki, bliższe gęstemu ciastu naleśnikowemu lub masie na flan niż ciastu ucieranemu, wylewa się na obfitą warstwę całych wiśni w wysmarowanym masłem naczyniu. Piecze się je, aż ciasto wyrośnie wokół owoców i zetnie się w coś pomiędzy kremem a lekkim ciastem; brzegi są wyższe niż środek pełen wiśni.

Pozostawienie pestek to prawdziwa tradycja, nie przeoczenie. Jeśli restauracja tak je podaje, powinna to jasno napisać, by goście wiedzieli, czego się spodziewać.

Jak się to podaje

• Ciepłe, prosto z naczynia, posypane cukrem pudrem.
• W trójkątnych porcjach lub nakładane łyżką; wiśnie są widoczne w całym cieście.
• Tradycyjnie z pestkami albo wydrylowane dla łatwiejszego jedzenia.

Jak to zapisać w karcie

• Wskaż gluten, jajka i nabiał w kremowym cieście.
• Jasno napisz, czy wiśnie są drylowane, czy pozostają w całości, z pestkami.
• Zaznacz, że najlepiej smakuje na ciepło, świeżo po upieczeniu; schłodzone i odgrzane nieprzyjemnie twardnieje.
• Wspomnij o innym użytym owocu, np. śliwkach lub morelach; we francuskiej tradycji wersję z innymi owocami nazywa się flaugnarde.

Podane tu składniki, alergeny i informacje dietetyczne opisują typowy przepis. Nie są wiążącą deklaracją dla żadnej konkretnej restauracji: przepisy, wielkość porcji i używane produkty mogą się różnić.