Clafoutis

Clafoutis is hele kersen gebakken in een dik, vla-achtig beslag tot de bovenkant opbolt en stolt als een stevige flan. Het is een boerendessert uit de Limousin, en van oudsher zonder de kersen eerst te ontpitten: de pitten zouden een vaag amandelaroma in het beslag afgeven tijdens het bakken, en ze eruit halen is voor puristen juist het missen van het punt.

Wat het werkelijk is

Een eenvoudig beslag van ei, melk, suiker en een beetje bloem — dichter bij een dik pannenkoekenbeslag of een flanmengsel dan bij cakedeeg — gaat over een royale laag hele kersen in een beboterde schaal. Het bakt tot het beslag rond het fruit opbolt en stolt tot iets tussen vla en lichte cake, de randen hoger dan het met fruit bezaaide midden.

De pitten erin laten is een echte traditie, geen omissie. Wie het zo serveert, moet dat op de kaart zetten, anders bijt een gast die de gewoonte niet kent op een pit.

Hoe het wordt geserveerd

• Warm, recht uit de bakvorm, bestrooid met poedersuiker.
• In punten of opscheplepels, de kersen overal zichtbaar.
• Met de pitten erin, traditioneel, of ontpit in een versie die sommige keukens prettiger vinden om te eten.

Hoe je het op de kaart zet

• Zet gluten, ei en zuivel erbij; het vla-achtige beslag draagt alle drie.
• Zeg duidelijk of de kersen ontpit of heel zijn; gasten moeten dat weten voordat ze happen.
• Vermeld dat het het best warm, vers uit de oven komt, en of je ander fruit gebruikt: pruimen of abrikozen heten in de Franse traditie technisch flaugnarde.