Locro

Locro is een dikke stoof van hominy, pompoen, bonen en gemengd vlees, urenlang gesudderd tot ze bijna papperig wordt. Varianten ervan worden in de hele Andesregio gegeten onder verwante namen, maar in Argentinië heeft het gerecht een officiële status: het is het gerecht dat het meest wordt geassocieerd met de nationale feestdagen van mei en juli, Onafhankelijkheidsdag en de Dag van de Revolutie.

Wat het werkelijk is

Gedroogde hominy weekt en suddert urenlang in een grote pan met pompoen, witte bonen en een mix van vlees — varken, rund, chorizo en soms zwoerd of poot — tot alles samen tot een dikke, bijna papperige massa uiteenvalt in plaats van een heldere bouillon met stukken erin te blijven. Het lange, langzame koken zorgt ervoor dat de hominy volledig zacht wordt en het vlees zijn vet aan de basis afgeeft; een goede locro wordt beoordeeld op hoe goed die basis samenkomt, niet op één ingrediënt dat eruit springt.

Het is een gerecht gebouwd voor een menigte en een vaste kalender. Locro wordt traditioneel in grote hoeveelheden gekookt voor openbare en familiebijeenkomsten op Argentijnse nationale feestdagen, niet als alledaagse maaltijd — de schaal en de gelegenheid horen net zo goed bij het gerecht als het recept zelf.

Hoe het wordt geserveerd

• Heet, dik opgeschept in een kom, soms met het afgeschepte vet apart erbij als garnering.
• Met een pittige saus, quiquirimichi genaamd, erover of apart geserveerd.
• Als hoofdgerecht, vullend genoeg om de hele maaltijd te zijn.

Hoe je het op de kaart zet

• Zeg welk vlees erin zit, want de mix verschilt per huishouden en regio.
• Het basisrecept bevat geen belangrijke allergenen; vermeld brood dat je erbij serveert apart.
• Geef aan of je het alleen rond Argentijnse nationale feestdagen aanbiedt of het hele jaar door.

De ingrediënten, allergenen en dieetinformatie hier beschrijven een typisch recept. Ze zijn geen bindende verklaring voor een specifiek restaurant: recepten, portiegroottes en de gebruikte producten kunnen verschillen.