Locro

Locro to gęsty gulasz z hominy, dyni, fasoli i różnych mięs, długo gotowany do konsystencji niemal owsianki. Podobne wersje jada się w Andach pod pokrewnymi nazwami, ale w Argentynie potrawa ma oficjalne miejsce: szczególnie kojarzy się ze świętami Niepodległości i Rewolucji w maju i lipcu.

Czym to naprawdę jest

Suszoną kukurydzę hominy moczy się, a następnie godzinami gotuje w dużym garnku z dynią, białą fasolą i mieszanką mięs — wieprzowiną, wołowiną, chorizo, czasem skórą lub nóżką wieprzową. Składniki rozpadają się razem w gęstą masę przypominającą owsiankę, nie klarowny bulion z kawałkami. Długie gotowanie zmiękcza hominy i pozwala mięsom oddać tłuszcz do bazy. Dobre locro ocenia się po tym, jak dobrze całość się połączyła, nie po jednym dominującym składniku.

To danie dla tłumu i na konkretne święta. Tradycyjnie gotuje się je w dużych ilościach na publiczne i rodzinne spotkania w dni świąt narodowych, nie jako codzienny posiłek. Skala i okazja są równie ważne jak sama receptura.

Jak się to podaje

• Gorące, gęsto nalane do miski; wytopiony tłuszcz czasem zbiera się i podaje osobno jako dodatek.
• Z ostrym sosem quiquirimichi polanym na wierzchu lub podanym z boku.
• Jako pełne danie główne, wystarczająco sycące na cały posiłek.

Jak to zapisać w karcie

• Wymień mięsa, bo ich zestaw różni się zależnie od domu i regionu.
• Podstawowy przepis nie zawiera typowych głównych alergenów; pieczywo podawane obok oznacz osobno.
• Napisz, czy oferujesz je tylko w okolicach świąt narodowych Argentyny, czy przez cały rok.

Podane tu składniki, alergeny i informacje dietetyczne opisują typowy przepis. Nie są wiążącą deklaracją dla żadnej konkretnej restauracji: przepisy, wielkość porcji i używane produkty mogą się różnić.