Gado-gado

Gado-gado is geblancheerde groenten, gekookt ei, tofu en tempeh, geschikt over gestampte rijstkoekjes en overgoten met een dikke pindasaus. Het is Jakarta's eigen groentesalade, ontstaan in de Betawi-keukens van de hoofdstad, en de naam — ruwweg "mix-mix" — beschrijft precies wat er op het bord gebeurt: welke groenten ook maar in het seizoen zijn, samengebracht onder één verbindende saus.

Wat het werkelijk is

Een mix van groenten — doorgaans kool, taugé, lange bonen en spinazie — wordt precies zo lang geblancheerd tot ze nog knapperig zijn, wat ze onderscheidt van rauwe slabladeren door die korte kookbeurt. Ze komen op een bord naast plakjes gekookt ei, blokjes gebakken tofu en tempeh en plakken gestampte rijstkoek, en dan gaat er een dikke pindasaus, op smaak gebracht met palmsuiker, tamarinde en chili, rijkelijk over het hele bord. In tegenstelling tot een westerse salade met dressing aan de zijkant, is de saus hier substantieel genoeg om het bepalende onderdeel te zijn in plaats van een laatste afwerking.

De groenten en de precieze mix verschillen per huishouden, maar de pindasaus niet. Wat een gado-gado tot een gado-gado maakt, is die specifieke zoete, zurige, pittige pindasaus — de groenten eronder zijn met opzet flexibel, opgebouwd rond wat er vers voorhanden is.

Hoe het wordt geserveerd

• Op kamertemperatuur, de saus rijkelijk over het opgemaakte bord.
• Met kroepoek erbij.
• Als volledige maaltijd op zich, gangbaar als lunch.

Hoe je het op de kaart zet

• Vlag de pinda's, het ei en de soja.
• Het is van nature vegetarisch; noteer of er een veganistische versie zonder ei is.
• Zeg welke groenten erin zitten, want de mix verschilt echt per keuken.

De ingrediënten, allergenen en dieetinformatie hier beschrijven een typisch recept. Ze zijn geen bindende verklaring voor een specifiek restaurant: recepten, portiegroottes en de gebruikte producten kunnen verschillen.