Stroopwafel

Stroopwafel to dwa niewiarygodnie cienkie wafle, upieczone na chrupko w gofrownicy, przekrojone jeszcze na gorąco i sklejone z powrotem warstwą ciągnącego karmelowego syropu, który mięknie od ciepła. Pochodzi z Gouda, gdzie od XIX wieku sprzedawcy wypiekają go na bieżąco na targowych straganach. Charakterystyczny trik, czyli położenie wafla na kubku gorącej kawy lub herbaty, by para rozpuściła nadzienie od środka, jest tak samo częścią dania jak receptura.

Czym to naprawdę jest

Ciasto to chude, drożdżowe ciasto z mąki, masła, cukru i jajka, ściśnięte cienko między gorącymi płytami gofrownicy i upieczone tak, by trzymało kształt, ale pozostało elastyczne. Gdy wafel jest jeszcze ciepły i giętki, przekrawa się go poziomo na dwa krążki. Dolny i górny smaruje się nadzieniem z masła, brązowego cukru i syropu, odparowanym do lepkiego, nadającego się do rozsmarowania karmelu, i skleja z powrotem. Syrop — po niderlandzku stroop, charakterem bliski złotemu syropowi lub jasnej melasie — daje daniu nazwę i lekko sprężysty, ciągnący się kęs.

Świeży i ciepły to tu nie kwestia upodobań, lecz różnica między daniem a jego paczkowaną imitacją. Stroopwafel kupiony prosto z gofrownicy, z miękkim jeszcze nadzieniem, niewiele ma wspólnego z trwałą wersją z puszki, która stwardniała do czegoś bliższego ciastku.

Jak się to podaje

• Ciepły, prosto z gofrownicy, na straganach targowych i w piekarniach.
• Położony na minutę lub dwie na gorącym napoju, by nadzienie zmiękło przed jedzeniem.
• Pakowany pojedynczo, sprzedawany na zimno i twardszy, obok kawy przy ladzie.

Jak to zapisać w karcie

• Napisz, czy podajesz go ciepłego i świeżego, czy w wersji paczkowanej o temperaturze pokojowej; różnica w konsystencji jest na tyle duża, że goście powinni wiedzieć, co dostają.
• Zaznacz pszenicę, jajka i mleko.
• Wprost zestaw go z kawą w karcie; sztuczka z kubkiem to cały powód, dla którego goście go zamawiają.