Pakora

Pakora to kawałki warzyw zanurzone w przyprawionym cieście z mąki z ciecierzycy i smażone w głębokim tłuszczu, aż otoczka stanie się chrupiąca i nierówna. To indyjski smażony przysmak, który naprawdę powstaje z tego, co jest pod ręką — cebula, ziemniak, szpinak, kalafior i bakłażan to częste wybory, a w domu często miesza się kilka warzyw w jednej partii, zamiast trzymać się jednego.

Czym to naprawdę jest

Gęste ciasto z mąki z ciecierzycy, wody i przypraw — kminu, chilli, kurkumy, szczypty ajwanu — otula pokrojone lub posiekane warzywa, a każdy kawałek wpada do gorącego oleju i smaży się, aż ciasto zbrązowieje na głęboki złoty kolor i naprawdę się wychrupie, z powierzchnią nierówną i chropowatą, a nie gładką. W odróżnieniu od lekkiej, koronkowej otoczki tempury ciasto na pakorę jest gęstsze i mocniej przyprawione, ma nieść własny smak, a nie tylko chrupać wokół warzywa.

Ciasto ma być gęste i mocno przyprawione, a nie lekką, neutralną otoczką. Ciasto na pakorę rozrzedzone do lekkości tempury mija się z celem — samo ciasto ma mieć smak, być przyprawione na tyle, by stać samodzielnie, a nie tylko trzymać warzywo i się chrupać.

Jak się to podaje

• Na gorąco, prosto z frytownicy, z chutneyem miętowym lub tamaryndowym.
• Do herbaty, zwłaszcza w porze monsunowej — dobrze znane połączenie.
• Jako przystawka lub przekąska, sprzedawana na ulicznych straganach albo robiona w domu.

Jak to zapisać w karcie

• Z natury jest wegańska i wegetariańska.
• Podstawowa receptura nie zawiera żadnych głównych alergenów.
• Napisz, jakich warzyw używasz, bo mieszanka zmienia się w zależności od kuchni i sezonu.

Podane tu składniki, alergeny i informacje dietetyczne opisują typowy przepis. Nie są wiążącą deklaracją dla żadnej konkretnej restauracji: przepisy, wielkość porcji i używane produkty mogą się różnić.