Frites

Frites to grubo krojone ziemniaki smażone dwukrotnie tak, by z zewnątrz były kruche, a w środku puszyste. W Belgii sprzedaje się je niemal na każdym rogu w frietkot, czyli specjalnym punkcie z frytkami. Belgia i Francja od ponad wieku spierają się o ich wynalezienie, a żaden dokument nie rozstrzyga sprawy. Pewne jest, że technika podwójnego smażenia i kultura frietkot są wyraźnie belgijskie.

Czym to naprawdę jest

Ziemniaki kroi się w grube słupki i smaży raz w niższej temperaturze, aż zmiękną, ale pozostaną blade. Po odpoczynku trafiają ponownie, do gorętszego tłuszczu, który rumieni i chrupie ich powierzchnię. Ten dwuetapowy proces odróżnia prawdziwe frites od zwykłych frytek, tworząc kruchą skórkę i miękki, parujący środek. Tradycyjnie smaży się je na łoju wołowym, dziś często na oleju roślinnym; ważniejsze od rodzaju tłuszczu są grubość i dwukrotne smażenie.

Określenie „french fries” nie musi oznaczać, że pochodzą z Francji. Popularne wyjaśnienie mówi, że amerykańscy żołnierze podczas I wojny światowej poznali je we francuskojęzycznej Walonii i uznali za francuskie. Nazwa przyjęła się na świecie, choć w Belgii nadal mówi się po prostu frites.

Jak się to podaje

• W papierowym rożku, prosto z frietkot, jedzone rękami lub małym widelczykiem.
• Domyślnie z majonezem do maczania; punkty oferują też wiele sosów specjalnych.
• Jako standardowy dodatek do muli, steku i wielu dań głównych.

Jak to zapisać w karcie

• Podaj rodzaj tłuszczu; łój wołowy i olej roślinny inaczej wpływają na smak i smażenie.
• Są wegetariańskie, chyba że smaży się je na łoju wołowym — zaznacz to.
• Wspomnij, że tradycyjnym belgijskim sosem jest majonez, nie ketchup.

Podane tu składniki, alergeny i informacje dietetyczne opisują typowy przepis. Nie są wiążącą deklaracją dla żadnej konkretnej restauracji: przepisy, wielkość porcji i używane produkty mogą się różnić.