Panzanella

Panzanella to czerstwy chleb porwany i namoczony, wymieszany z pomidorem, ogórkiem i czerwoną cebulą w ostrym winegrecie octowym. To toskański sposób na to, by żaden bochenek się nie zmarnował, i — w odróżnieniu od fattoush, jej lewantyńskiej kuzynki z chrupiącym pieczywem — cała rzecz polega tu na chlebie, który zmiękł, nasiąkł sokiem pomidorowym i octem, aż stał się niemal częścią sosu.

Czym to naprawdę jest

Zwarty, wczorajszy chleb, porwany na nieregularne kawałki, krótko moczy się w wodzie i odciska, a potem rwie jeszcze na mniejsze, po czym miesza z dojrzałym pomidorem, ogórkiem, cienko pokrojoną czerwoną cebulą i bazylią. Całość polewa się sosem z octu winnego czerwonego i sporej ilości oliwy i zostawia na jakiś czas przed podaniem, by chleb dobrze wchłonął sok pomidorowy i ocet, a nie został suchy w środku.

Moczenie to cała sztuka tego dania: za mało, a chleb jest twardy; za dużo, a zamienia się w papkę. Kawałek miękki na wylot, a jednak trzymający kształt — to prawdziwa umiejętność.

Jak się to podaje

• W temperaturze pokojowej, po odstaniu co najmniej dwudziestu minut od wymieszania.
• Jako przystawka, obok innych toskańskich antipasti.
• Z dodatkową oliwą polaną tuż przed podaniem na stół.

Jak to zapisać w karcie

• Zaznacz gluten w chlebie; to jedyny częsty alergen w skądinąd z natury wegańskiej sałatce.
• Napisz, że ma odpocząć przed podaniem; świeżo wymieszana panzanella podana od razu jeszcze nie stała się sobą.
• Napisz, jeśli używasz konkretnego chleba, bo klasyczny toskański pane sciocco (niesolony) zachowuje się inaczej niż solony bochenek.