گبِگیری

گبِگیری خورشتی غلیظ و کرمی از لوبیا چشم‌بلبلی است که با روغن نخل قرمز و فلفل پخته می‌شود و از بنین می‌آید. این غذا از جنوب کشور است و به‌طور سنتی همراه با آدمه یا پاته سرو می‌شود؛ دو خمیر نشاسته‌ای محکم که کاسهٔ خورشت را به یک وعدهٔ کامل تبدیل می‌کنند. لوبیاها بافت صاف و سیرکنندهٔ خورشت را می‌سازند و روغن نخل رنگ قرمزمایل آن را می‌دهد.

واقعاً چیست

لوبیاها تا وقتی بسیار نرم شوند پخته می‌شوند، سپس له یا با مخلوط‌کن به پورهٔ غلیظی تبدیل می‌شوند. این پوره با روغن نخل قرمز، پیاز، فلفل، میگوی خشک‌شده و نمک جوشانده می‌شود تا کرمی و غنی شود. این یک خورشت حبوباتی است نه آبگوشت: آنقدر غلیظ است که روی یک نشاسته قرار می‌گیرد و مثل سوپ ریخته نمی‌شود.

میگوی خشک‌شده بخشی از دستور معمول این غذاست، بنابراین این غذا گیاهی نیست و حاوی سخت‌پوستان است.

چگونه سرو می‌شود

• داغ، در کاسهٔ عمیق، با خورشتی غلیظ و کرمی.
• همراه با آدمه یا پاته، نشاستهٔ محکمی که در جنوب بنین همراه خورشت خورده می‌شود.
• با خورشت که روی نشاسته یا کنار آن ریخته می‌شود، به‌طوری که هر لقمه هر دو را با هم دارد.

چگونه در منو بنویسیم

• آن را خورشت لوبیا چشم‌بلبلی نام ببرید تا مهمانان بدانند ماده اصلی لوبیاست و نه گوشت یا ماهی.
• سخت‌پوستان را به‌روشنی علامت بزنید، زیرا میگوی خشک‌شده بخشی از دستور معمول است. آن را زیر عنوان «خورشت» پنهان نکنید.
• نشاستهٔ همراه، یعنی آدمه یا پاته، را نام ببرید، چون مهمان بشقاب کامل را سفارش می‌دهد و نه فقط کاسه را.
• سطح تندی فلفل را بگویید، زیرا مهمانان دربارهٔ آن می‌پرسند.
• بگویید که با روغن نخل قرمز پخته می‌شود، زیرا مهمانانی که رژیم غذایی خاصی دارند اغلب دربارهٔ نوع روغن سؤال می‌کنند.