Mudżaddara

Mudżaddara to soczewica i ryż gotowane razem do miękkości, przykryte wysoką górą karmelizowanej cebuli. To lewantyńskie danie na tyle stare, że niektórzy wywodzą je — albo bardzo podobne potrawy — od soczewicowej strawy wspomnianej w Księdze Rodzaju; od tamtej pory pozostaje podstawą kuchni całego regionu.

Czym to naprawdę jest

Brązową soczewicę gotuje się najpierw prawie do miękkości, potem do tego samego garnka wsypuje się ryż z dodatkową wodą i gotuje razem, aż oba składniki zmiękną, a całość zgęstnieje do czegoś pośredniego między pilawem a kaszą. Osobno duża ilość cienko pokrojonej cebuli smaży się powoli na oliwie, aż będzie głęboko skarmelizowana, ciemnobrązowa i prawie słodka, po czym tuż przed podaniem układa się ją obficie na wierzchu.

Cebuli ma być sporo w stosunku do soczewicy z ryżem — to nie ozdoba. Mudżaddara bez porządnej góry cebuli na wierzchu mija się z sensem dania.

Jak się to podaje

• Na ciepło lub w temperaturze pokojowej, ze skarmelizowaną cebulą ułożoną na wierzchu.
• Z jogurtem naturalnym obok, który łagodzi słodycz cebuli.
• Jako sycące danie główne albo dodatek do grillowanego mięsa lub ryby.

Jak to zapisać w karcie

• Zaznacz, że jest z natury wegańska — sycąca opcja obok cięższych dań mięsnych w tej samej karcie.
• Napisz, jak obfita jest warstwa cebuli; ma być wyraźna, a nie posypka.
• Zaznacz, że dobrze się przechowuje i odgrzewa, inaczej niż wiele dań z ryżem, co ułatwia przygotowanie z wyprzedzeniem.

Podane tu składniki, alergeny i informacje dietetyczne opisują typowy przepis. Nie są wiążącą deklaracją dla żadnej konkretnej restauracji: przepisy, wielkość porcji i używane produkty mogą się różnić.