Sarson ka Saag

Sarson ka saag to liście gorczycy gotowane godzinami ze szpinakiem, aż rozpadną się w gęste, ciemne, grubo zmiksowane puree, wykończone dużą ilością ghee. To pendżabskie zimowe danie z warzyw liściastych, związane z sezonem zbioru gorczycy, i prawie nigdy nie podaje się go bez makki di roti, kukurydzianego placka — uważa się je za jedno danie w dwóch częściach, a nie za danie główne z wymiennym dodatkiem.

Czym to naprawdę jest

Liście gorczycy wraz ze szpinakiem, a czasem z bathua lub liśćmi kozieradki, gotuje się długo, aż zupełnie zmiękną, po czym rozgniata lub miksuje grubo — nie na gładko, ale na tyle, by straciły kształt liścia, zachowując nieco struktury. Przesmażone w ghee czosnek, imbir i chili miesza się z całością, a na stół trafia z dużą porcją ghee topiącą się pośrodku, którą miesza się łyk po łyku, a nie od razu z całością.

Naturalna goryczka liści gorczycy, zrównoważona łagodniejszym smakiem szpinaku, to smak, po którym ocenia się sarson ka saag. Sam szpinak gubi ostrą, lekko gorzką nutę, która czyni to danie odrębnym, a nie zwykłym puree z warzyw liściastych — to liść gorczycy daje daniu nazwę i charakter.

Jak się to podaje

• Na gorąco, w misce, z kałużą ghee topiącą się pośrodku.
• Z makki di roti, kukurydzianym plackiem; niemal zawsze podawane razem jako jeden posiłek.
• Jako danie główne, zwłaszcza zimą, gdy liście gorczycy są w sezonie.

Jak to zapisać w karcie

• Zaznacz nabiał z ghee.
• Napisz, czy standardowo podajesz je z makki di roti, bo to tradycyjne i oczekiwane połączenie.
• Zaznacz, że liście gorczycy mają naturalną goryczkę, odmienną od zwykłego curry ze szpinaku.

Podane tu składniki, alergeny i informacje dietetyczne opisują typowy przepis. Nie są wiążącą deklaracją dla żadnej konkretnej restauracji: przepisy, wielkość porcji i używane produkty mogą się różnić.