Kheer

Kheer to ryż powoli gotowany w mleku z cukrem i kardamonem, aż zgęstnieje do konsystencji puddingu. To słodycz pojawiająca się na niemal każdym indyjskim święcie i rodzinnym posiłku — prosta do przygotowania na dowolnej kuchence, a zarazem traktowana jak danie uroczyste.

Czym to naprawdę jest

Niewielką ilość ryżu, często połamanego lub krótkoziarnistego, dodaje się do dużej ilości mleka i długo gotuje na małym ogniu. Często się miesza, by mleko nie przywarło do dna. Gdy płyn odparowuje, skrobia z ryżu zagęszcza go do konsystencji luźnego puddingu, nie zupy. Smak koncentruje się podczas gotowania; poza cukrem, kardamonem i kilkoma orzechami niewiele więcej potrzeba.

Cała technika polega na cierpliwości, nie zagęstniku. Pośpiesznie gotowane na dużym ogniu kheer przypala mleko i nie uzyskuje tej samej głębi. Powolne odparowywanie daje zarówno teksturę, jak i skoncentrowany smak.

Jak się to podaje

• Na ciepło lub schłodzone, zależnie od pory roku i regionu.
• W małej miseczce, z siekanymi pistacjami, migdałami lub rodzynkami.
• Na koniec świątecznego posiłku albo jako słodki kurs rodzinnej kolacji.

Jak to zapisać w karcie

• Wyraźnie zaznacz nabiał.
• Podaj, czy deser jest ciepły czy schłodzony; oba sposoby są tradycyjne.
• Wymień orzechy użyte jako dodatek, bo to częsty alergen.

Podane tu składniki, alergeny i informacje dietetyczne opisują typowy przepis. Nie są wiążącą deklaracją dla żadnej konkretnej restauracji: przepisy, wielkość porcji i używane produkty mogą się różnić.