می کوانگ

می کوانگ رشتهٔ برنج زردچوبه‌ای است که با آن‌قدر آبگوشت خوک و میگو می‌آمیزند تا پوشیده شود، نه در سوپ شناور؛ رویش کراکر برنج، بادام‌زمینی و سبزی می‌آید. از استان کوانگ نام در مرکز ویتنام است و ویژگی‌اش عمداً سوپ‌نبودن است: در مقایسه با فُو یا بون بو هوئه فقط چند قاشق آبگوشت غلیظ دارد.

واقعاً چیست

رشتهٔ تخت برنجی را با زردچوبه زرد می‌کنند و با گوشت خوک ورقه‌ای، میگو و مقدار کمی آبگوشتِ سخت‌کاهش‌یافته می‌آمیزند تا مزه متمرکز باشد، نه آبکی. کراکر برنجی کامل و برشته را به لبهٔ کاسه تکیه می‌دهند تا مهمان خرد و در غذا مخلوط کند؛ بادام‌زمینی خرد، موزگل خلالی و سبزی و فلفل تازه هم کنار آن می‌آیند.

کم‌بودن آبگوشت انتخاب آگاهانه است. افزودن مایع فراوان آن را به سوپ رشتهٔ معمولی تبدیل می‌کند و بافت ویژهٔ رشته، تردی کراکر و سس اندکی که همه را به هم می‌بندد از دست می‌رود.

چگونه سرو می‌شود

• گرم، رشته آغشته به اندکی آبگوشت، نه کاسه‌ای پر از آن.
• با کراکر کامل کنار ظرف که مهمان خرد و مخلوط می‌کند.
• غذای اصلیِ مرتبط با کوانگ نام و دانانگ.

چگونه در منو بنویسیم

• سخت‌پوستان، سس ماهی و بادام‌زمینی را اعلام کنید.
• تأکید کنید سوپ نیست تا مهمان منتظر آبگوشت فراوان نباشد.
• مشخص کنید خوک، میگو یا هر دو در نسخه هستند.