فرانسیزینیا

فرانسیزینیا نانی است لایه‌لایه با ژامبون، استیک و سوسیس که پنیر ذوب‌شده و سس داغ گوجه و آبجو رویش را می‌پوشاند. پاسخ عظیم پورتو به کروک موسیو است و سسش به‌تنهایی می‌تواند به‌اندازهٔ یک صفحهٔ منو رازهای نگفتهٔ هر رستوران داشته باشد.

واقعاً چیست

دو برش نان لایه‌ای از استیک نازک، ژامبون پخته و سوسیس دودی را نگه می‌دارند؛ مواد را در تابه یا گریل فقط آن‌قدر گرم می‌کنند که داغ شوند. سپس پتوئی از پنیر روی آن می‌گذارند و زیر گریل داغ ذوب می‌کنند. سسی که بشقاب را می‌پوشاند بر پایهٔ گوجه و آبجو است؛ گاهی کمی پورت یا ویسکی و آمیزهٔ ادویهٔ محرمانهٔ هر آشپزخانه هم دارد و آن‌قدر کاهش می‌یابد که به‌جای جاری‌شدن در بشقاب جمع شود.

سس همان بخشی است که هر آشپزخانه از آن محافظت می‌کند. دو فرانسیزینیای تقریباً هم‌شکل بسته به پایهٔ گوجه و آبجو مزه‌ای کاملاً متفاوت دارند؛ مشتریان همیشگی بیشتر بر اساس همین جزئیات سفارش می‌دهند تا خود ساندویچ.

چگونه سرو می‌شود

• در بشقاب و غرق سس، اغلب با تخم‌مرغ سرخ روی آن.
• با سیب‌زمینی سرخ‌شده برای جذب سسی که در بشقاب می‌ماند.
• وعده‌ای کامل و سنگین، نه لقمه‌ای سبک.

چگونه در منو بنویسیم

• گلوتن نان، لبنیات پنیر، تخم‌مرغ در صورت استفاده و سولفیت احتمالی سس یا آبجو را اعلام کنید.
• اگر نوع گیاهی با جایگزینی گوشت‌ها دارید، بنویسید؛ بعضی آشپزخانه‌ها نسخه‌ای بر پایهٔ سبزیجات دارند.
• بگویید غذای مفصلِ چاقو و چنگالی است، نه خوراک دستی؛ سس خوردنش با دست را ناممکن می‌کند.