کازاندیبی

کازاندیبی پودینگ شیر ترکی است که کف آن عمداً سوزانده می‌شود تا تیره و کاراملی شود. نام آن به معنی «ته دیگ» است و به لایهٔ سوخته‌ای اشاره دارد که در ته ظرف پخت تشکیل می‌شود. این دسر در قنادی‌های ترکی و آشپزخانه‌های خانگی آشناست و کف سوخته ویژگی‌ای است که آن را از سایر پودینگ‌های شیر جدا می‌کند.

واقعاً چیست

شیر با شکر و نشاسته، معمولاً آرد برنج یا نشاستهٔ ذرت، گاهی با کمی خامه، غلیظ و آهسته پخته می‌شود تا صاف و سنگین شود. مخلوط در یک تابهٔ پهن ریخته می‌شود. شکر روی کف پاشیده شده و کف روی حرارت مستقیم نگه داشته می‌شود تا به‌صورت لکه‌لکه سیاه شود. سپس پودینگ روی این لایهٔ سوخته ریخته شده و اجازه داده می‌شود بسته شود. وقتی سرد شد، برگردانده می‌شود تا کف تیره روی بالا بیاید و به مربع یا گوه بریده می‌شود.

کازاندیبی کاستارد نیست. تخم‌مرغ ندارد و طعمش از شیر و شکر کاراملی شده می‌آید. پودینگ کلاسیک گیاهی است و گندم ندارد، زیرا نشاسته آرد برنج یا نشاستهٔ ذرت است.

چگونه سرو می‌شود

• سرد، از ظرف بیرون آورده شده، به مربع یا گوه بریده شده با سمت سوخته رو به بالا.
• روی بشقاب کوچک دسر، معمولاً تنها پس از غذا.
• خنک‌شده، تا پودینگ سفت شود و رویهٔ کاراملی ترد بماند.

چگونه در منو بنویسیم

• آن را پودینگ شیر ترکی بنامید و بگویید رویهٔ آن سوخته و کاراملی است، تا مهمانان طعم تلخ‌شیرین را انتظار بکشند.
• شیر را به‌روشنی علامت بزنید. پودینگ با شیر و خامه درست می‌شود، پس «شیر» را در منو بیاورید.
• بگویید که دسر گیاهی است و با نشاسته درست شده، نه آرد، تا مهمانانی که از گندم پرهیز می‌کنند بدانند دستور کلاسیک گندم ندارد.
• بگویید که سرد سرو می‌شود و کف عمداً سوزانده شده است.