Kazandibi

Kazandibi to turecki deser mleczny, którego spód jest celowo przypalany, aż ściemnieje i skarmelizuje się. Nazwa oznacza „dno kotła”, co nawiązuje do przypalonej warstwy, która tworzy się na dnie naczynia do gotowania. To znany deser w tureckich cukierniach i domowych kuchniach, a przypalony spód wyróżnia go spośród innych deserów mlecznych.

Czym to naprawdę jest

Mleko zagęszcza się cukrem i skrobią, zwykle mąką ryżową lub skrobią kukurydzianą, często z odrobiną śmietany, i gotuje powoli, aż będzie gładkie i gęste. Masę wlewa się do szerokiego garnka. Cukier posypuje się na dno i trzyma nad bezpośrednim ogniem, aż w miejscach zczernieje. Deser wlewa się następnie na tę przypaloną warstwę i pozostawia do stężenia. Gdy ostygnie, wyjmuje się go tak, że ciemna warstwa znajduje się na wierzchu, i kroi w kwadraty lub kliny.

Kazandibi to nie krem. Nie zawiera jajka, a jego smak pochodzi z mleka i skarmelizowanego cukru. Klasyczny deser jest wegetariański i nie zawiera pszenicy, ponieważ skrobią jest mąka ryżowa lub skrobia kukurydziana.

Jak się to podaje

• Na zimno, wyjęty z naczynia, pokrojony w kwadraty lub kliny, z przypaloną stroną do góry.
• Na małym talerzyku deserowym, zwykle samodzielnie po posiłku.
• Podawany schłodzony, żeby deser stężał, a skórka pozostała twarda.

Jak to zapisać w karcie

• Nazwij go jako turecki deser mleczny i napisz, że wierzch jest przypalony i skarmelizowany, żeby goście spodziewali się gorzko-słodkiej skórki.
• Wyraźnie oznacz mleko. Deser jest przygotowywany z mleka i śmietany, więc wpisz w karcie MLEKO.
• Napisz, że danie jest wegetariańskie i przygotowywane na skrobi, a nie na mące, żeby goście z obawami dotyczącymi pszenicy wiedzieli, że klasyczny przepis nie zawiera pszenicy.
• Napisz, że podajesz go na zimno i że spód jest przypalany celowo.