بون ریو

بون ریو نودل برنجی در آبِ گوجه‌ای سرخ‌رنگ است که با مایهٔ خرچنگیِ نرم و دلمه‌مانند شناخته می‌شود. خرچنگ آب شیرینِ آسیاب‌شده با تخم‌مرغ می‌بندد و به تکه‌های نرم و خردشونده تبدیل می‌شود که در آب پراکنده‌اند؛ این بافت نشانهٔ اصلی غذایی است که کیفیتش را با آن می‌سنجند.

واقعاً چیست

خرچنگ آب شیرین را با پوسته آسیاب و صاف می‌کنند. عصارهٔ آن را با تخم‌مرغ و گاهی کمی خوک می‌جوشانند تا به تکه‌های نرم و دلمه‌مانندی ببندد و روی دیگ بیاید؛ این مایهٔ خرچنگی «ریو» نام دارد و اسم غذا از آن گرفته شده است. گوجه در آبِ سوپ می‌پزد تا رنگ سرخ‌ـ‌نارنجی عمیقی پیدا کند. سوپ را روی ورمیشل برنجی با توفوی سرخ‌شده، چند ساقه اسفناج آبی و سبزی تازهٔ فراوان می‌ریزند؛ خمیر میگوی تخمیرشده را هم جدا می‌آورند تا هرکس خواست سر میز بیفزاید.

مایهٔ خرچنگ باید دلمه‌دلمه و شکسته باشد، نه صاف و فشرده. بافت کاملاً یکدست نشانهٔ پخت ناموفق است؛ تکه‌های نرم و خردشده به‌طور طبیعی وقتی عصارهٔ خرچنگ و تخم‌مرغ می‌بندند شکل می‌گیرند و آشپز نباید آن‌ها را صاف کند.

چگونه سرو می‌شود

• داغ در کاسه، آبِ سوپ روی نودل برنجی با مایهٔ خرچنگ خردشده.
• با توفوی سرخ‌شده، اسفناج آبی و سبزی تازهٔ فراوان.
• خمیر میگوی تخمیرشده را جدا می‌دهند تا مهمان بنا به سلیقه بیفزاید.

چگونه در منو بنویسیم

• صدف‌دارانِ خرچنگ و ماهیِ سس ماهی و خمیر میگو را اعلام کنید.
• اگر نوع گیاهی بدون خرچنگ و بر پایهٔ توفو و قارچ دارید، ذکر کنید؛ خرچنگ در دستور اصلی محوری است.
• بگویید خمیر میگو اختیاری و جداگانه است؛ مزهٔ تخمیری قوی دارد و همه آن را نمی‌خواهند.