ساتای مرغ

ساتای مرغ تکه‌های مرغی است که با زردچوبه، سیر، موسیر و کچاپ‌مانیس مزه‌دار می‌شود، به سیخ می‌رود و روی زغال کباب می‌شود؛ آن را با سس بادام‌زمینی غلیظ و شیرین‌ـ‌شور می‌دهند. این خوراک از گاری‌ها و وارونگ‌های سراسر مجمع‌الجزایر عرضه می‌شود و برای بسیاری از مردم بیرون از اندونزی نخستین غذایی است که با نام آشپزی اندونزی به یاد می‌آورند. مالزی و سنگاپور هم ساتای را نماد فرهنگ هاکر خود می‌دانند؛ مهاجران مالایی و اندونزیایی نسل‌ها پیش آن را بردند. بیشتر تاریخ‌نگاران ریشه را به فروشندگان خیابانی جاوه می‌رسانند، اما امروز این غذا واقعاً مشترک میان منطقه است.

واقعاً چیست

تکه‌های لقمه‌ای ران مرغ دست‌کم یک ساعت در خمیر موسیر، سیر و زردچوبه که با کچاپ‌مانیس رقیق شده می‌مانند؛ مرینیت به گوشت مزه و رنگ طلایی تیره می‌دهد. چهار یا پنج تکه را به سیخ بامبو می‌کشند و مستقیم روی زغال گریل می‌کنند. در میانهٔ پخت کچاپ‌مانیس بیشتری می‌مالند تا قندش لبه‌ها را بگیرد و زغالی کند، بی‌آنکه گوشت خشک شود. سس همراه از بادام‌زمینی برشتهٔ آسیاب‌شده با سیر، فلفل تند، کمی کچاپ‌مانیس و آب درست می‌شود و آن‌قدر غلیظ است که سیخ را بپوشاند، نه اینکه دورش جمع شود.

سس بادام‌زمینی دیپی جداگانه نیست؛ پیش از سرو روی سیخ‌ها می‌ریزند. سروکردن سس در کاسه‌ای جداگانه بیشتر شیوه‌ای غربی است تا روش سنتی؛ پیش از فرض اینکه مهمان آن را جدا می‌خواهد، این تفاوت را بدانید.

چگونه سرو می‌شود

• سیخ‌ها را کنار هم می‌چینند و سس بادام‌زمینی رویشان می‌ریزند.
• به‌ویژه در جشن‌ها، با کیک برنج فشردهٔ کتوپات یا لونتونگ، نه برنج ساده.
• با موسیر ورقه‌ای، کمی فلفل چشم‌پرنده و آب لیموترش.

چگونه در منو بنویسیم

• تعداد سیخ هر سهم را بگویید؛ ساتای را دانه‌ای می‌فروشند و می‌شمارند.
• بادام‌زمینی و سویای کچاپ‌مانیس را اعلام کنید؛ «سس بادام‌زمینی» به‌تنهایی سویا را آشکار نمی‌کند.
• با وجود سرو سنتیِ سس روی سیخ‌ها، اگر مهمان خواست آن را جداگانه بدهید.